Ağrı’nın Diyadin İlçesi’nden 1999 yılında terör örgütü PKK’ya katılan F.Ç. askeri ve siyasi eğitim aldı. PKK’nın Kuzey Irak’taki kampında tanıştığı Siirtli G.I.’ye gönlünü kaptıran F.Ç., bir fırsatını bularak 2005 yılında sevdiği kadınla örgütten kaçtı. Kuzey Irak’ın çeşitli kentlerinde günlük işlerde çalışarak evinin geçimini sağlayan F.Ç., bir taraftan da Türkiye’ye dönmenin yollarını aradı. Şu anda 3 yaşında olan kızları Server dünyaya geldiğinde Türkiye’ye kesin dönüş kararını veren F.Ç. ile G.I., 22 Ocak 2009′da Habur Sınır Kapısı’na giderek Türk makamlarına teslim oldu.

Verdikleri ifadede örgütte hiçbir silahlı eyleme katılmadıklarını belirten çift, pişmanlık yasasından yararlanmak istediklerini söyledi. İlk sorgularının ardından tutuklanan ve terör örgütü üyesi olmaktan yargılanan çift için, İçişleri Bakanlığı ve Jandarma Genel Komutanlığı, silahlı eylemlerde bulunmadığı yolunda görüş belirtti. Gelişmeler üzerine Erzurum 2′inci Ağır Ceza Mahkemesi F.Ç.’yi, Diyarbakır 5′inci Ağır Ceza Mahkemesi de G.I.’nın ‘etkin pişmanlık’ yasasından yararlanmalarını uygun görerek tahliye etti.

Cem BAKIRCI/ERZURUM, (DHA)

Terör örgütüne mali destek sağlamakla suçlanan ve adli denetim altında tutulmak kaydıyla serbest bırakılan terörist, İtalya’ya kaçmış, geçen yıl Roma’dan Ermenistan’a gitme hazırlığı içindeyken havaalanında sahte pasaportla yakalanarak Fransa’ya iade edilmişti.

Aralarında Nedim Seven ve Rıza Altun gibi bölücü örgütün Avrupa’daki elebaşılarının da bulunduğu 8 PKK mensubunun, 23 Şubat 2007 tarihinde Paris’te çıkarıldıkları istinaf mahkemesi tarafından tutuksuz yargılanmaları kararlaştırılmıştı.

Paris’te 5 Şubat 2007 tarihinde düzenlenen operasyonlar çerçevesinde terör örgütünün kullandığı bir “kültür merkezine” baskın düzenlenmiş, çeşitli evraka ve bilgisayarlara el konmuştu. Baskının, terör örgütüne maddi destek sağlayan ve örgütün Avrupa’daki sorumluları olduğu tahmin edilen kişilere karşı Paris’in çeşitli banliyölerinde düzenlenen operasyonlar çerçevesinde yapıldığı bildirilmişti.

Tutuksuz yargılanmalarına karar verilenler hakkında, teröre mali kaynak sağlama dışında, “organize suç” ve “kara para aklama” suçlarından dava açılmıştı. Fransız basını, tutuksuz yargılanmalarına karar verilenlerin uyuşturucu kaçakçılığı yapmaları olasılığının ciddi düzeyde gündemde olduğunu yazmıştı.

Paris’teki operasyon, 2 PKK’lı teröristin döviz bürosunda kaynağını açıklayamadıkları 200 bin avroyu dolara çevirmek isterken gözaltına alınmaları sonucu başlatılan soruşturma çerçevesinde düzenlenmişti. Fransa tarafından hakkında adli denetim kararı çıkarılan Rıza Altun’un daha sonra Avusturya üzerinden kuzey Irak’a gittiği belirlenmişti. Türkiye, Paris’te tutuklanan terör örgütü üyelerinin iadesi için Fransa’ya resmi talepte bulunmuştu.

Terör örgütü PKK’nın faaliyetleri Fransa’da 1993 yılında yasaklanmıştı.

PARİS (A.A)

… İkna ederek örgüte götürdüğü elemanlara da ya iş bulma vaadi verdi yada çeşitli yalanlarla kandırmayı tercih etti. Bundan dolayıdır ki örgüte Avrupa ülkeleri, Yunanistan, Suriye, Rusya gibi birçok ülkenin büyük desteklerine rağmen Örgüt Türkiye’de kabul görmedi.

Şimdi PKK terör örgütünden kaçmayı başarabilmiş insanlarımızın anlattıklarını dinleyelim. 17 yaşında örgüte götürülmüş bir genç. Bu gence bir sürü hayaller anlatılıyor. “Büyük Kürt devleti kurulacak, kutsal mücadele, kahramanlık, mükemmel imkanlar v.s.” Genç örgüte götürüldüğünde karşılaştığı ortam çok farklı. İnsana verilen değer sıfır. Elebaşıları rahat içinde yaşıyorlar, eleştirilmeleri yasak, kadınları zevk için kullanabiliyorlar, Türkiye’ye karşı büyük bir düşmanlık, yapılmak istenen kan dökmek, eşkıyalık ve zor kullanmak. Hiç insaf ve insani değerler yok.

Bu gerçeklerle karşılaşan genç vatan ve millet hainliği yapmak istemediğinden timde görevli iken arkadaşları ile konuşma esnasında örgütün elebaşılarını eleştirmiş, kampa döndüklerinde eleştirilerinin bedelini çok ağır ödeyeceğini anladığından örgütten kaçabilmeyi başarmış.

Bu genç “her şeye rağmen” kaçmış. Anlattığına göre örgüt içinde öyle garip şeyler anlatılıyormuş ki, örgütten kaçanların Askerler tarafından işkence ile öldürüldüğü, ailelerinin evlerinin yıkılarak göçe zorlandığı, kaçtıkları takdirde yaşama şanslarının olmadığı her fırsatta söyleniyormuş. Yine bu gencin anlattıkları çok ilginç konular var. Örgütte üs kademe ile alt kademe arasında ciddi çelişkilerin yaşandığı, son zamanlarda yiyecek bulmakta bile ciddi sıkıntıların yaşandığı, çok az sayıda insanın aileleri ile görüşmesine kısıtlı izin verildiğini, alt kademedeki elemanlarda büyük bir sıkıntı ve bunalımın var olduğunu, fırsatını bulduğu takdirde örgütten kaçışların çok olacağını anlatmaktadır.

Örgütten kaçan elemanlarla yaptığım sohbetleri sizlere yazmaya devam edeceğim.Görüşmek dileği ile…

Örgüt kampında siyasi ve askeri eğitimler yapılıyor, sürekli Türkiye aleyhine siyasi propaganda yapılıyor ve örgütün televizyonu izlettiriliyordu… Sonradan örgütten ayrılmak isteyenler olduğunu öğrendiğim kişilerin Türk kanallarını da izlemek istemeleri üzerine günün bazı saatlerinde kontrollü olarak izlenmesine müsaade ediliyordu. Bu kişiler Türkiye’ye teslim olmak için ne yapmaları gerektiğini ya da yetkililere nasıl ulaşabileceklerini öğrenmeye çalışıyorlardı. Tüm engellemelere rağmen devlet tarafından yapılan bilgilendirmelerin örgüt mensupları arasında yayılması durumunda, örgütte lider diye nitelendirdikleri kişiler tarafından bunlar yalanlanıyordu. İlk teslim olduğumuzda karakollarda öldürüleceğimizi söylüyorlardı. Herkes korkuyordu…

… Örgütte gümrükçü olarak görev yapıyordum. Daha doğrusu haraç topluyordum. Köylülere ait hemen her şeyden haraç alınıyordu. Geçim kaynakları olan hayvanlarından, evlerinde bulundurdukları içecek ve yiyeceklerden hatta sigaradan bile… Ayrıca istenen haraç zaten zor şartlarda geçinen köylülerin veremeyeceği miktarlardaydı. Böyle durumlarda da yiyecek ve içeceklerine el koyuyorduk. Örgüt erzak ihtiyacını bu şekilde sağlıyordu. Toplanan paralar ise iki haftada bir ana karargaha gönderiliyordu. Para ve erzak vermek istemeyen evlere zorla giriyorduk. Bunu zorla yapmamızın gerekçesini, “zaten biz bunlar için mücadele ediyoruz” şeklinde açıklıyorlardı. Örgüte inancım kaybolmuştu. Örgütün vaad ettikleri ile yaşam tarzı ve yaptıkları uyuşmuyordu. Son zamanlarda, köylüler bize, “bu kadar genç öldü, bu işi bırakın, yazıktır, siz de öleceksiniz, ölenler öldü, siz de ölmeyin, geri dönün” diyorlardı.

…Ailemi çok özlemiştim. Zor da olsa telefonla görüşmemize izin veriliyordu ama son zamanlarda ailemle konuştuktan sonra aşırı derecede onların yanında olma isteği duyuyordum. Bir gün babama geri döneceğimi ama beni öldürmelerinden korktuğumu söyledim. Türkiye’ye teslim olmadan bir-iki gün önce ailemle görüşmüşler ve benim can güvenliğimi sağlayacak tedbirler almışlar. Meğer değer verilmek ne güzel bir şeymiş…

…Benim gençlere vereceğim mesaj şu: PKK’ya kimse inanmasın, sizi kandırıyorlar, yalan söylüyorlar. Kardeşçe yaşamak varken niye dağa çıkacaksınız. Ben bir hata yaptım ve cezasını aç susuz, inanmadığım şeyleri yaparak çektim. Yalanlara kimse inanmasın, anaları çok ağlattık, artık analar ağlamasın …

Terör örgütü PKK’dan kaçarak güvenlik güçlerine teslim olan Cüneyt Yavuz (33), örgütte herkesin kaçmak istediğini söyledi

Terör örgütü PKK’dan kaçarak güvenlik güçlerine teslim olan 9 asker ve 2 köy korucunun şehit edilmesi eylemine katıldığı gerekçesiyle Erzurum İkinci Ağır Ceza Mahkemesi’nde ömür boyu hapis cezası istemiyle yargılanan Cüneyt Yavuz (33), örgütte herkesin tek düşüncesinin ‘Kaçmak’ olduğunu söyledi.

Örgütte bulunduğu dönem içerisinde çeşitli mayınlama olaylarına da karıştığı belirtilen ‘Sabri’ kod adlı Cüneyt Yavuz, geçen 22 Aralık günü Kandil Dağı’ndan kaçarak İran üzerinden geldiği Ağrı’nın Doğubayazıt İlçesi’nde askeri makamlara kaleşnikof marka otomatik silahıyla teslim oldu. Tutuklanan ve Gümüşhane H Tipi Cezaevi’ne konulan Cüneyt Yavuz hakkında Erzurum 2′nci Ağır Ceza Mahkemesi’nde ömür boyu hapis istemiyle dava açıldı. Terörist Yavuz, Türk Silahlı Kuvvetleri’nin örgüte yönelik operasyonlarını artırması üzerine, Kandil Dağı’ndan kaçan terörist sayısının da arttığını belirterek, mahkemedeki ifadesinde şunları anlattı:

İşkence var

’1991′in Haziran ayında köye gelen örgüt üyeleri tarafından kandırılarak dağa götürüldüm. İran ve Kuzey Irak’ta bir süre erzak taşıdıktan sonra Kandil Dağı’nda siyasi eğitim aldım. Daha sonra ‘biksi’ otomatik ağır silah eğitimi gördüm. Türk askerinin peş peşe yaptığı operasyonlarda örgütte moralman çöküş başladı. Ben ‘örgütten nasıl kaçabilirim’ planını yapıyordum, kaçmaya teşebbüs edenlerin birçoğu işkence yapılarak topluca infaz ediliyor. Bir süre bu korku yüzünden kaçamadım. Örgüt içerisinde ‘kaçma fikri’ olanlara dahi gruplardan ayrılarak hücre cezası veriliyordu. Kaçan örgüt üyeleri yakalanmadığı taktirde ailelerine ceza infaz emri veriliyordu.’

26 Mayıs 2003′te Yunanistan’ın başkenti Atina’da başlayan Abdullah Öcalan duruşması belki de tarihin en traji komik duruşmalarından biriydi. Duruşma, Öcalan’ın Kenya’da yakalanmasından 4 yıl sonra yapıldı. Yunanistan’da yaşanan siyasi deprem çoktan durulmuştu ama Yunanlıların içinde hâlâ bir burukluk vardı. Öcalan’ın yakalanmasının ardından Atina savcısı uzun soruşturmalar yaptı ve sonunda 13 kişi aleyhine dava açtı..

Yargılananlardan ilki, Öcalan’ı Petersburg’dan Atina’ya getiren emekli Albay Andonis Naksakis’ti. Öcalan’ın sevgilisi olduğu söylenen Ayfer Kaya ve koruması Cengiz Yakar ise ülke barışını tehlikeye sokmakla suçlanıyordu. Öcalan’ı Atina’ya getirmek için kiralanan uçağın ait olduğu Athens Aviation Services Ltd.şirketinin sahibi Evangelos Steryopoulos, şirket çalışanları A. Simigdala ve Yorgos Mavros, uçağın pilotu Z. Pehlivanudis de sanıklar arasındaydı. O davada yargılananlardan biri de Abdullah Öcalan’dı. Suçu ne miydi? O davada, Öcalan ne Türkiye’yi bölmek için silahlı örgüt kurup 30 bin kişinin ölümüne yol açmaktan yargılandı. Ne uyuşturucu kaçakçılığı ne de AB’nin de terör örgütü olarak kabul ettiği PKK’nın liderliğini yapmakla suçlandı. Savcıya göre, Öcalan’ ın tek bir suçu vardı. O da vizesiz Yunanistan’a girmekti. Zaten o günlerde hiçbir Yunanlı bakan ya da siyasi terör örgütü liderini saklamak suçundan yargılanmadı. Kenya operasyonunun mimarları duruşmada sadece tanık olarak dinlendiler. Bunların başında Eski Dışişleri Bakanı Pangalos, İçişleri bakanı Papadopulos, EYP (Yunan istihbarat örgütü) Başkanı Stavrakakis, PASOK Milletvekili Baduvas ve Kenya’ya götüren Yunanlı ajan Kalenderidis vardı. Mahkeme 1.5 ay sürdü. Kimse “PKK’nın liderini neden sakladınız” diye sormadı. Zaten Yunanistan’da bu soruyu soranı pek duymadım. Herkes ”Öcalan’ı nasıl Türklere kaptırdık” diye hayıflandı ve Simitis hükümetini bu yüzden eleştirdi. Duruşmaları her gün izledim. Aslında duruşmadan bir şey çıkmayacağı baştan belliydi. Nitekim 11 Temmuz 2003′de Atina Ağır Ceza Mahkemesi, Öcalan dahil bütün sanıklar için beraat kararı verdi. Ama duruşmalar benim açımdan çok keyifliydi. Böylece hem tarihe tanıklık etme imkanım oldu, hem de Yunan Başbakanı Kostas Simitis’in müthiş bir siyasi manevrayla Öcalan fiyaskosunu nasıl gömdüğünü izledim. Mahkeme zabıtlarından Öcalan’ın Kenya’ya kaçırılıp saklanışının traji komik hikayesini ilgiyle okuyacağınızı umuyorum.

Ogün Atina Ağır Ceza Mahkemesi olağanüstü günlerinden birini yaşıyordu. Mahkeme binası adeta televizyonların canlı yayın araçlarıyla sarılmıştı. Abdullah Öcalan’ın yakalanmasından 4 yıl sonra sonunda dava başlıyordu.. Binanın dışında 100′e yakın PKK’lı toplanmıştı. Hem slogan atıyorlar hem de ellerindeki ”Komplocular Kürt Yunan dostluğunu bozamayacak” yazan pankartları sallıyorlardı.. Salon sabahın erken saatinden itibaren tıka basa dolmuştu. Ön sıralarda Öcalan’ın Kenya’ya kaçırıp saklayan Eski Dışişleri Bakanı Pangalos oturuyordu. Yanında İçişleri Bakanı Papadopulos, Eski EYP başkanı Stavrakakis, Öcalan’ı VIP salonundan soktuğu söylenen eski Pasok Milletvekili Baduvas ve Öcalan’ı Kenya’ya götüren Yunanlı ajan Savvas Kalenderidis vardı.

SEVGİLİSİ GELDİ

Duruşmayı izlemeye gelenler ise daha da ilginçti. Türkiye’yle Yunanistan’ı savaşın eşiğine getiren Kardak krizinin mimarı eski Savunma Bakanı Arsenis de oradaydı. Yanında ise “Kardak’a çıkan Türk komandolarını bombalayalım” diyen eski genelkurmay başkanı emekli amiral Liberis vardı. Öcalan’a destek vermek için oradaydılar. Öcalan’ın sevgilisi olduğu söylenen Rozerin kod adlı Ayfer Kaya’yla koruması Cengiz Yakar ise ortalıkta yoktu. Duruşmada, Öcalan’ın savunmasını Kranidiotis ve Theodorpulos adlı iki avukat üstlenmişti. Avukatlar ilk andan itibaren mahkemeyi bir siyasi gösteri alanına dönüştürmek istediler..

ÖRTBAS ETME ÇABASI

Ama hakimler duruşmanın Yunanistan’da yeniden gürültü kopartmasını istemiyordu. Bu nedenle ilk andan salona kameraların girişini yasaklayınca Yunan televizyonlarının canlı yayın hayalleri suya düşmüş oldu. Belli ki hükümet de tansiyonunun yükselmesini istemiyordu. İlk günün herhalde tek ilginç olayı, hakimlerin, mahkemeye gelmeyen Ayfer Kaya ve Cengiz Yakar’ın gelmesini avukatlardan adeta rica etmesiydi. Duruşma başladıktan kısa bir süre sonra Öcalan’ın avukatı Kranidiotis, İmralı’da yatan PKK liderinin el yazısıyla 58 sayfalık savunma gönderdiğini bildirip Yunancaya çevrildiğini söyleyince, tansiyon tamamen düşmüş oldu. Doğrusu ikinci gün çok daha heyecanlı ve kavgalıydı. 4 yıldır saklanan Ayfer Kaya ve Cengiz Yakar, hakimlerin ricasını kırmayıp ikinci gün sahneye çıktılar. Avukat Kranidiotis, Ayfer Kaya’yı Öcalan’ın sekreteri olarak takdim etti. Yakar’ın ise Almanya’da yaşadığını ancak duruşma için 3 aydır Atina’da bulunduğunu söyledi. Daha sonra Kaya söz alınca ilk büyük kavga patlak vermiş oldu. Kaya “Dört yıldır Yunanistan’dayım” diyerek Yunanca konuşmaya başladı. Yunanistan’dan siyasi iltica aldığını ve Atina Üniversitesi’nde kamu yönetimi okuduğunu söylüyordu. Yani o gün mahkeme salonunda 4 yıllık büyük sır gün ışığına çıkıyordu. Yunanistan, Öcalan’ın siyasi sığınma talebini bizzat Başbakan’ın talimatıyla reddetmişti ama Rozerin’i koruyup saklamıştı. Duruşmanın ilk gününden itibaren “Öcalan bir komplonun kurbanı mı oldu?” sorusu tartışıldı. Yunan İstihbarat Teşkilatı’nın CIA ile çok yakın ilişki içinde olduğu bir sır değildi. Herkesin kafasındaki soru aynıydı: “Öcalan’ı CIA’ya veren Yunan İstihbarat Teşkilatı mıydı? Talimatı Başbakan ve Dışişleri Bakanı mı vermişti? İlk senaryoda Öcalan Minsk’te mi verilecekti? Olmayınca Bükreş mi seçildi? Bükreş senaryosu da işlemeyince, Nairobi mi seçildi?” Aslında bu tartışma Öcalan’ın yakalandığı ilk günden itibaren Yunanistan’ı sarstı. Öcalan, Nairobi’de Yunanistan Büyükelçiliği’nden çıkışında yakalanıp Türkiye’ye getirildiği gün Başbakan Simitis evine kapandı ve haftalarca dışarı çıkmayıp fırtınanın dinmesini bekledi. Hükümeti kurtarmak için de Dışişleri Bakanı’nı aslanlara attı. Nitekim Öcalan olayından sonra Başbakan Simitis’le Dışişleri Bakanı Pangalos’un arası bir daha hiç düzelmedi. Öcalan fiyaskosu, 46 yıl kapalı bir kutu olarak kalan ve korkulan Yunan İstihbarat Teşkilatı EYP’nin de, tarihinde ilk kez bombardıman altında kalmasına yol açtı. Yaşananlar, EYP’nin sivilleşmesini ve Simitis’in teşkilatın başına bir büyükelçiyi getirmesini sağladı. Yeniden duruşmaya dönelim… Öcalan’ın CIA’ya teslim edildiği tartışması duruşmanın ikinci gününde ortalığı bir anda karıştırdı. Gizli Servis EYP Başkanı Stavrakakis’le Öcalan’ın sevgilisi olduğu söylenen Ayfer Kaya (kod adı Rozerin), duruşma salonunda birbirlerine girdiler. O gün Ayfer Kaya, Stavrakakis’e şöyle bağırıyordu:

ROZERİN BAĞIRIYOR

“Ben Öcalan’ın yardım isteyen resmi mektubunu getirdiğim zaman bir hükümet yetkilisiyle görüşmek istedim. Ben İstihbarat Teşkilatı (EYP) Başkanı Stavrakakis’le görüştüm. Stavrakakis bana ‘Yunanistan zor durumda kalır. Yardımcısı olun. Öcalan tehlikeye girerse yardım ederiz’ dedi. İstihbarat teşkilatının başkanı hükümeti temsilen bizimle görüştü. Aksini savunamazsınız. Yoksa istihbarat teşkilatı bizim Rusya’ya gitmemiz için neden uçak kiralasın? Aynı uçakla Rusya’dan havalandık. Yunanistan’a gelirken Bükreş’e gideceğimizi söylediler. Aslında Öcalan, İtalya’ya gitmek istedi. Sizinle 8 saat tartıştık. Kimse bize Kenya’ya ya da Güney Afrika’ya gideceksiniz’ demedi. Öcalan’ı Avrupa ülkesine götüreceğinizi söylediniz. Kenya Avrupa ülkesi miydi?” Kısacası Rozerin, yani Ayfer Kaya Gizli Servis Başkanı’nı yalan söylemekle suçluyordu. Ayfer Kaya bir ara Stavrakakis’e döndü ve “Demediniz mi?” diye bağırdı. Bütün gözler bir anda, ön sırada oturan Yunan İstihbarat Teşkilatı’nın başkanına çevrildi. EYP Başkanı Kaya’nın suçlamalarına cevap vermeye başladığı zaman yüzü allak bullaktı. “Bükreş’ten haberim yok” diye Kaya’nın suçlamalarını reddederek söze girdi ve şöyle devam etti:

4 YIL SONRA GERÇEK

“Bana Kenya ve Güney Afrika dendi. Son durak Güney Afrika olacaktı. Dışişleri’nden bana Öcalan’ın Kenya’dan geçmesi gerektiğini söylediler. İtalya’ya gitmek istediği doğru değil. Öcalan’la konuştuğum zaman bana ‘İtalya’ya gitmek istemediğini çünkü İtalyanlara söz verdiğini’ söyledi.” Yani Yunanistan İstihbarat Teşkilatı’na “Öcalan’ı saklayın” talimatını veren bizzat Yunanistan Dışişleri Bakanı Teodoros Pangalos’tu. Yunan İstihbarat Teşkilatı Başkanı, 4 yıl sonra gerçeği bütün çıplaklığıyla hakimlerin önünde açıklıyordu.

Kenya operasyonunun mimarlarından biri de Başbakan’ın sağ kolu sayılan Bakanlar Kurulu sekreteri Sokrates Kosmidis’ti. Mahkemede Abdullah Öcalan’ın avukatlarıyla Kosmidis arasında da ilginç bir kavga patlak verdi. Avukatı Failos Kranidiotis konuşmasında “Simitis de cuntaya karşı bombalı eylemler yaptı. Eğer arkadaşınız bomba koyup size sığınsaydı ne yapardınız?” deyip, Öcalan’ı Yunan Başbakanı’na benzetince ortalık karıştı. Kosmidis avukata sert tepki gösterdi ve “Evet Başbakanımız askeri cuntaya karşı mücadele verdi” diye konuşmaya başladı. O anda mahkeme salonunda “Türkiye’de de cunta yok mu?” diye bağıranlar duyuldu. Salondan gelen itirazlara daha da kızan Kosmidis, “Öcalan da ülkesinde kalıp mücadele etseydi. Neden buraya geldi? Neden bizi bulaştırdı? Bizi bulaştırmasaydı madem öyle, halkıyla kalıp onlarla mücadele etseydi” diye bağırdı. Kosmidis komplo suçlamalarını reddediyor, olanlardan Yunan İstihbarat Teşkilatı’nı sorumlu tutuyordu: Şöyle diyordu Simitis’in yardımcısı: “Kamu Düzeni Bakanı Peçelnikos, Öcalan’ın gizlice girdiğini bildirdi. Çok şaşırdım. ‘Neden EIP görevlileri durdurmadı’ diye sordum, cevap alamadım. Öcalan’a iltica verseydik köşeye sıkışacaktık. Türkiye savaş nedeni sayacağını açıklamıştı. Ciddi bir hükümet Türkiye’nin söylediğini yapmayacağı varsayımıyla hareket eder. Ama Türkiye’nin eline düşmesini de istemiyorduk. Öcalan’ın güvenli olacağı bir yer aramaya başladık. Avrupa’da bir yere götürmek imkansızdı. Çünkü bütün Avrupa ülkeleri Öcalan’ı terörist olarak görüyordu. Güney Afrika’dan iltica alınmaya çalışıldığı için Kenya’yı seçtik.”

30 Ocak’ta 1999′da Apo Atina’dan gönderildi. Ancak olay duyulunca işler değişti

Uçak tekrar geri geldi. Sonra onu Güney Afrika’ya gönderme kararı alındı

Yunan elçisi Nairobi’de karşıladığı sahte Kıbrıs pasaportlu Apo’yu tanımıştı

Tarih 29 Ocak 1999 saat 23.00. Yunan İstihbarat Servisi EYP’in Başkanı Stavrakakis, Naksakis’in evine gitti. Öcalan onu bekliyordu. Görüşmeye Terörle Mücadele Daire Başkanı Nasiakos da katıldı. Sonunda Öcalan’ı Yunanistan’dan çıkmaya ikna ettiler. Öcalan, Beyaz Rusya’nın Minsk şehrine gidecekti. Oradan Rotterdam’a geçecekti. Sabaha karşı Öcalan’ı Agios Andreas’daki yazlık kamp tesislerine götürdüler. Uçak hazır olduğu haberi gelince Hellenikon Havaalanı’na hareket ettiler. Uçak 30 Ocak günü 15.30′da Atina’dan havalandı. Uçakta Öcalan, Yunanlı ajan Kalenderidis, Deniz Melsa ve Rota Minsk adlı bir Hollandalı avukat vardı. Atina’da herkes derin bir nefes almıştı..

İLK FİYASKO PATLIYOR

Uçak Minsk’e indi ama kısa bir süre sonra Atina’da yine panik yaşanmaya başlandı. Kenya operasyonunun baş mimarı eski Dışişleri Bakanı TPangalos 28 Mayıs 2003 günü Atina Ağır Ceza Mahkemesi’nde ilk fiyaskoyu şöyle anlatıyordu: “İlk fiyaskoyu Öcalan’ın Hollanda’ya gittiği haberi sızınca yaşadık. Çok gizli tutmuştuk. Başbakan ve Bakanlar Kurulu Sekreteri Kosmidis ve istihbarattan 1-2 görevli ve 2-3 Kürt dışında bilen yoktu. Öcalan geliyor diye PKK’lılara haber uçunca herşey berbat oldu. PKK’lılar karşılamak için havaalanında toplandılar. Bunun üzerine Hollanda hükümeti tarihinde ilk kez hava sahasını kapattı. Uçak Yunanistan’a dönmek zorunda kaldı.” 1 Şubat 1999 Pazartesi. Sabaha karşı 03.17… Herşey altüst olmuş, uçak yeniden Atina’ya iniyordu. Öcalan ve beraberindekiler 2 saat havaalanında bekledikten sonra 05.08′de yeniden ”havalanın” talimatı geldi. Bu kez rota Korfu adasıydı. Yakalanmamak için her türlü önlemi almışlardı. Yunan Sivil Havacılık Teşkilatı, Euro Kontrolü’ne uçağı ”ambulans uçak” olarak bildirmişti. Uçak iner inmez Öcalan’ı apronda bekleyen siyah bir otomobile bindirdiler ve süratle Araxos askeri üssüne götürdüler. Bütün dünya Öcalan’ın peşindeydi ve tek güvenilir yer askeri üs olabilirdi… O gece Dışişleri Bakanlığı’nın ışıkları yine sabaha kadar yandı. Telefonlar bütün gece çalıştı. Pangalos koltuğunda bir türlü oturamıyor, odasında fır dönüyor, Öcalan’ı ne yapacağını düşünüyordu. Öcalan’ı derhal Yunanistan’dan çıkartmalıydı. Peki nereye gönderilecekti? Avrupa’da kimse Öcalan’ın adını bile duymak istemiyordu artık. Ne yapacaklardı? Öcalan’ın yanından ayrılmayan ajan Kalenderidis’in ifadesine göre, Öcalan’ı sürat teknesiyle İtalya’ya götürmeyi buradan da Sırbistan ya da Arnavutluk’a geçirmeyi düşündüler ama gizli servis başkanı Stavrakakis’ten gelen telefonla ilk plan değişti. Kalenderidis o geceyi şöyle anlattı:

ÖCALAN FİKRİNİ SORUYOR

“Yeni plana göre, Öcalan’ı önce bir Afrika ülkesine buradan da Güney Afrika’ya götürecektik. Hükümet siyasi iltica almak için uğraşıyordu. Arada duracağımız ülkeyi bilmiyordum. Öcalan bana ‘Ne düşünüyorsun’ diye sordu. Ben de bütün planı bilmeden yorum yapamayacağımı söyledim. Aris, Öcalan’ın kararsız olduğunu EYP Başkanı’na aktardı. Kısa bir süre sonra Stavrakakis beni arayıp Öcalan’ı ikna etmemi istedi: ‘Bunu kabul etmesi için ona baskı yap. Gideceği yerde Yunan devletinin resmi koruması altında olacağını da söyle. İltica güvencesi alınır alınmaz da Güney Afrika’ya götüreceğimizi söyle’ dedi. Telefonu kapattım. Öcalan’la konuştum. Öcalan yine şahsi görüşümü sordu. Ben gideceğimiz ilk ülkeyi bilmediğimi ama Yunan devletinin onu koruyacağını söyledim. Öcalan beni dikkatle dinledi. Bir süre ısrarla gözlerimin içine baktı ‘gidelim’ dedi.”

PANİK PLANI

Korfu Havaalanı’nın çevresinde gazeteciler bekliyordu. Her şey gizli olmalıydı. Öcalan’ı hava karadıktan sonra kaldığı villadan aldılar. Havaalanına gizlice arka kapıdan girdiler. Kule dışında tek bir ışık bile yoktu. Ama ne olduysa bu yüzden oldu. Dedektif Clouseau filmlerini hatırlatan olayı yine Kalenderis’in zabıtlardaki sözlerinden okuyalım: “Havaalanına TV kameraları yığılmıştı. Görüntü almasınlar diye havaalanının ışıklarını söndürdüler. Biz bir Landrover ciple havaalanına geldik. Şoför istihbarattandı Öcalan’la aynı cipdeydim. Şoför süratle uçağa doğru gidiyordu. Öyle karanlıktı ki birden bir şeye bindirdik. Uçağa bindirmiş. Uçağın kanadı cipin içine girdi Az kalsın başımız kopacaktı. Uçağın kanadını ellerimde hissettim. Ellerim, elbiselerim kan içinde kaldı. Ben o elbiseleri yıkamadım. Tarihi anlamı olduğu için hala saklıyorum…” Yine yapılan planlar altüst olmuştu.. Panik halinde yeni bir plan yapıldı.

Kalenderidis’in anlattığına göre, kazadan sonra Korfu’da bir eve gittiler. Sonra da Yunan sahil korumasına ait bir tekneyle Igumetisia’ya geçtiler. Limandan doğruca havaalanına gittiler. 2 Şubat 1999 Salı sabaha karşı 04.30… Araksos askeri havaalanı. Havaalanına giren iki araç süratle apronun en uç köşesinde, motorlarını çalıştırmış bekleyen Falcon uçağına yöneldi. Araçlardan çıkan telaşlı gölgeler uçağın merdivenlerini tırmandılar. Kapılar hemen kapandı. Uçakta Abdullah Öcalan, Yunanlı ajan Kalenderidis, Rum işadamı Aristidou, İbrahim Ayaz ve Deniz Melsa vardı. Uçak karanlığı delerek gözden kayboldu… Rota Güney Afrika’ydı. Ama uçak hiçbir zaman Güney Afrika’ya gidemedi. Peki uçak kalktıktan sonra neler oldu? Karar neden değişti? Ajan Kalenderidis’in mahkemede anlattıkları yaşanan şaşkınlığı gözler önüne seriyordu: “Uçak kalkarken ilk olarak hangi ülkeye ineceğimizi bilmiyordum. Bana sormamam talimatı verilmişti. Öcalan Güney Afrika’ya gideceğini biliyordu ama arada durulacak ülkeyi o da bilmiyordu. Uçak inince ikinci bir talimat geldi. İnip Mandela’nın avukatıyla, Öcalan’a siyasi iltica verilmesini görüşmemi istediler. Uçaktan indikten yarım saat sonra nerede olduğumuzu anladım. Meğer Nairobi’ye inmişiz.”

ŞİFRELİ MESAJ: SAFARİ AYARLA

Aslında o gece esas şok geçiren Nairobi’deki Yunan Büyükelçisi George Kostulas’dı. Atina’dan “Önemli biri geliyor. Havaalanında karşılayın” diye talimat gelmişti. Ama kimin geldiğini bilmiyordu. 3 Şubat sabahı 11.00′de, Yunan İstihbarat Teşkilatı’nın kiraladığı Falcon, Nairobi Havaalanı’na inişiyle birlikte de Yunan diplomasi tarihinin en büyük skandallarından biri yaşanmaya başlıyordu. Yunan Büyükelçisi Kostulas, 12 günün trajikomik hikayesini savcıya 23 saatte anlattı: “Bir toplantıdaydım. Müsteşar beni cep telefonumdan arayıp durumu bildirince hemen çıkıp Büyükelçiliğe döndüm. O sırada NATO Kosova’yı bombalıyordu. Bir Sırp yetkiliyi gönderdiklerini düşündük. Dışişleri’nden Papayuannu öğleden sonra 4 dolayında tekrar aradı. Uçağın Nairobi’ye 1 Şubat’ı 2 Şubat’a bağlayan gece yarısı 12 ile 1 arasında geleceğini söyledi. Uçaktaki yolcuların isimlerini de bildirdiler.” O gece Pangalos’un yardımcısı telefonda, konukların bir hafta kalacağını bildirdi. “Safari ayarlayın. Kaplanları, aslanları görsünler. Masraflar size göndereceğiz” dedi. Kalenderidis ise kalmayıp Atina’ya geri dönecekti.

Öcalan yakalandığı Yunanistan’da öylesine bir yas havası yaşandı ki, sanki Yunan tarihinin üçüncü büyük trajedisi gibiydi… Yunan halkı için ilk büyük trajedi Küçük Asya felaketiyse ikincisi de Kıbrıs hezimetidir! Öcalan’ı saklayarak Türkiye ile Yunanistan’ı savaşın eşiğine getirenlerin hiçbiri mahkum olmadı. Fiyaskonun en ağır faturasını Yunan halkı ödedi. Yunanlılar dünyanın gözünde komik duruma düştüler ve aşağılandıklarını hissettiler. Yıllarca el altından PKK terör örgütünü desteklediklerini bütün dünya gördü. Ama onun da ötesinde fazla hoşlanmasalar da “Düşmanımın düşmanı dostumdur” anlayışıyla destekledikleri Öcalan’ı bile koruyamadılar. Yunan derin devletinin politikası iflas etti. Eğer o günlerde Simitis gibi akılcı bir siyasetçi Başbakanlık koltuğunda oturmayıp siyasi bir manevrayla fiyaskoyu örtbas etmeydi, Yunanistan için gerçek bir felaket olabilirdi. Ama Simitis, tabuları yıkıp Ankara’yla yakınlaşma politikasını başlatınca, hava değişti ve Türkiye olayı sineye çekti. Öcalan’ı başından atmaya çalışan Avrupa Birliği ülkeleri de Yunanistan’ın düştüğü durumu görmezden geldi. Böylece mahkemede anlatılanlar da tarihe gömüldü. Tarihe not düşmek için biz büyük fiyaskoyu mahkeme zabıtlarından anlatmaya devam edelim…

* Nairobi’deki Yunanistan Büyükelçisi’ni karşılanması için bildirilen isimler şöyleydi:

* “Aristois Aristidou. C 110226 nolu Kıbrıs pasaportlu. 1949 doğumlu.

* İbrahim Ayaz. 1959 doğumlu. 76315983 nolu İsveç pasaportlu.

* Güngör Berivan. 1981 doğumlu. 50311665406 nolu Alman kimliği sahibi.

* Lazaros Mavros. 1953 doğumlu. C 015918 Kıbrıs pasaportlu. (Öcalan’ın sahte kimliği)

* Savvas Kalenderidis. K 392127 Yunan pasaportlu.”

Yunan Büyükelçi Kostulas talimatı aldıktan sonra yaşadıkları şöyle anlattı: “Akşam saat 11′de müsteşarla birlikte havaaalanına gitmeye karar verdik. Ama Papayuannu uçağın sabah 6′da geleceğini bildirdi. Sabaha karşı 3′te bu kez arayan Dışişleri Bakanı Pangalos’tu. Konukların gecikeceğini söyledi. Birkaç saat sonra Papayuannu arayıp uçağın sabah 9-10 arasında ineceğini bildirdi. 10.45′e kadar bekledik uçak yoktu. Sonunda uçağın saat 11.30′da Kenya hava sahasına gireceğini bildirdiler. Halbuki inmiş. Kalenderidis talimatın değiştiğini Nairobi’de kalacağını söyledi. Hiçbirimiz gelenlerin kimliğini bilmiyorduk. Ama ben Öcalan’ı hemen tanıdım. Lazaros Mavros adına düzenlenen sahte Kıbrıs pasaportuyla gelmişti. Yolcuları alıp konuta hareket ettik.” Kostulas, konuta gelir gelmez Papayuannu’ya şifreli bir mesaj gönderdi. Mesajında “Büyükelçi gönderdiğiniz ilaçlar için size teşekkür ediyor” yazıyordu. Telefonların dinlenebileceği ihtimaline karşı herkese bir kod ad verilmişti. Öcalan’ın “Büyükanne” idi. Gür sesi olduğu için Pangalos’a “Büyük şarkıcı”, EYP Başkanı’na ise kod adı olarak teşkilat binasının bulunduğu caddenin adı verilmişti: “Bayan Katehaki.” Büyükelçi ilerleyen saatlerde olanları da şöyle anlatıyordu: “Gelenler yorgundu. Öğlen yemekten sonra uyumaya gittiler. Sadece Kalenderidis uyumadı. Müsteşarla birlikte Büyükelçilik binasına gittiler Papayuannu, biri bakanın şahsına olmak üzere son durumu anlatan iki mesaj göndermemizi istedi. Bütün mesajları şifreli göndermemiz gerekiyordu. Pangalos temasın telefonla sürdürülmesini istedi. Öcalan’a Güney Afrika’dan siyasi iltica verilmesini sağlamaya çalışıyorlardı.”

4 Şubat sabahı Nariobi’den krizin ilk işaretleri gelmeye başladı. Yunan Büyükelçisi Kostulas’ı çağıran Kenya Dışişleri Bakanlığı Genel Sekreteri Katurima, gazetede çıkan Öcalan fotoğrafını gösterip “Bu adamı tanıyor musun?” diye sorduğunda Kostulas “Gözlüğüm yok göremiyorum” dedi. Kostulas Büyükelçiliğe dönünce Dışişleri’nden Papayuannu’yu arayıp olanları anlattı. Papayuannu “Durumu büyük şarkıcıya (Pangalos) ileteceğini bildirdi. Kostulas daha sonra, Öcalan’la gelen Yunanlı ajan Kalenderidis’i havaalanına bıraktı. Büyükelçiliğe dönmüştü ki telefon çaldı. Kalenderidis “Uçağı kaçırdım” diyordu. 5 Şubat 1999 Cuma sabahı yine Bakanlık Genel Sekreteri aradı. Kostulas yine atlatmaya çalıştı ama iş sarpa sarıyordu: “Papayuannu’ya göre büyük şarkıcı ‘Çoban rolü oynamamı, ilgilenmeyip ıslık çalmamı’ söylüyordu.” 5 Şubat 1999 saat 14.00… Papayuannu yine Büyükelçiliği aradı. Kostulas şöyle aktarıyor: “Papayuannu bana ‘Büyükanneyi (Öcalan) en kısa zamanda ulusal renklerimizden uzaklaştır’ dedi. ‘Ortodoks Kilisesi’ne nakledelim mi?’ diye sordum ‘hayır’ dedi.”

‘DERHAL BURADAN ÇIKIN’

Yunan Büyükelçisi şaşırmıştı. Kalenderidis’i Büyükelçiliğe çağırdı. Kostulas’dan dinleyelim: “Öcalan’ı BM Genel Sekreter vekili Toppfer’in yanına götürmeyi düşündük. Böylece BM’den koruma isteyebilecekti. Ama Papayuannu kabul etmedi. Öcalan’a ‘Çıkmalısınız’ dedik. Asker selamı verip siyasi iltica istediğini söyledi. İltica dilekçesini yazdı.” Kalenderidis Öcalan’ın dilekçesini Türkçe’ye çevirdi. Ama Atina kabul etmiyordu. 6 Şubat 1999 sabahını Öcalan’ı iknaya çalışarak geçirdiler. Ama başaramadılar. Büyükelçi Apo’yu Seyşel adalarına götürmeyi teklif etti. Atina yeşil ışık yakınca kolları sıvadılar. Ama sonraki 3 günde yaşananlar, çemberin daraldığını gösteriyordu. Büyükelçi ve Kalenderidis plan yapmaya devam ediyordu. 10 Şubat’ta Seyşellerde iş yapan Yunanlı iş adamı Panos EYP Başkanı’yla görüşüp 15 milyon dolar karşılığında Öcalan’a pasaport alabileceğini söylüyordu. Ama para bulunamıyordu. Kostulas sürekli plan yapıyordu: “Öcalan’ı bir çiftliğe oradan da da iki motorlu uçakla Somali ya da Tanzanya’ya götürmeyi düşündük. Ama telefon bağlantımız kesikti. 3 gündür Atina’dan talimat alamıyorduk.”

KONUTTA KORKU SAATLERİ

11 Şubat 1999: Öcalan güvence almadan konuttan çıkmayacağını bildirdi. Kenya Polisi Yunan kimliğiyle gelen 2 PKK’lıyı havaalanından sokmamış, Almanya’dan iki PKK’lı daha gelmişti. Biri Şems Dilan’dı. Dilan’ın gelişiyle konutta korku başlamıştı. 12 Şubat 1999, sabah 9.30: Kenya Dışişleri Bakanlığı Genel Sekreteri Katurima aradı. Kostulas “Hastayım” dedi. Telefonu kapattığında elleri titriyordu. İşte Büyükelçi Kostulas’ın rapordaki sözleri: “Saat 10′da Kalenderidis EYP Başkanı’yla konuştu. Başkan, Kalenderidis’e ‘Ona aptal olduğunu söyle. Bu yaptığı rezalet. Biz ona bir şey vaad etmedik. Rica ediyorum evladım, bitirelim artık şu işi’ diyordu. Kalenderidis telefonu kapattıktan sonra Aris Aristidou’nun Seyşeller’e ulaştığını öğrendi. Seyşeller’ in Öcalan’ı kabul etmesi için iknaya çalıştığını söyleyen Aristidou, ‘Öcalan’ı yabancı pasaportla kabul edecekler, sonra diplomatik pasaport almaya çalışacağız’ diyordu.” Artık telefonlar hiç durmuyordu. EYP Başkanı sürekli arıyor, bu kez de ‘Öcalan’ı Ortodoks Kilisesi’ne götürün’ diyordu. Ama kilisenin polis ablukası altında olduğu anlaşılınca bu plan da suya düştü. 13 Şubat 1999, sabah 01.00: Kostulas Şeyşel planını Atina’ya bildirdi. Ama Öcalan pasaportu görmeden çıkmamakta direniyordu. Büyükelçi anlatıyor: “EYP Başkanı Kalenderidis’e ‘Konuta git ve onu zorla at’ diye bağırıyordu. Biraz sonra Antiterör Dairesi Başkanı Covaras da Kalenderidis’i aradı. ‘Savvas şu anda herkesin umudu sensin’ diye bağırdı. Kalenderidis ‘Benden bunu isteme’ deyince Covaras ‘At dışarı şu o.. çocuğunu’ diye küfür etti.” Kalenderidis ‘Zorla atamam!’ diye cevap verdi. Birazdan Papayuannu aradı: ‘Onları atmak için yerli adam bulun’ dedi. Ben ‘Mümkün değil’ dedim.”

‘FUTBOLA HAZIR OLUN’

İş çığrından çıkmıştı. Atina Öcalan’ı konuttan atmak için 4 polis gönderiyordu. Büyük şarkıcının yardımcısı Papayuannu “Futbol grubu gelecek mecbur kalırlarsa top oynayacaklar” dedi. Öcalan’la birlikte olan
PKK’lılar konutun içinde kendilerini yakmakta tehdit edince işler daha da karıştı. Bu arada Öcalan Şeyşel uçağında Kostulas’ın kendisine rafaket etmesini istiyordu. Öcalan’ın koruması Kılıç, başına tabanca dayayıp “Öcalan’ı zorlarsanız intihar ederim” dedi. Atina’dan “PKK’lılarla pazarlığı bırakın, futbolcuları bekleyin” mesajı geldi. 14 Şubat Pazar: Öcalan’ın siyasi iltica mektubu bomba gibi patlıyor ve Atina karışıyordu. Aynı gün Nairobi’ye Atina’dan dört polis geldi.. Büyükelçi Kostulas artık kapanın daraldığını hissediyordu: “Artık Amerikalılar da takip ediyordu. Papayuannu ‘Futbol takımı gerekirse şiddete başvursun. Büyükanneye otelde oda ayarlayın. Çarşafa bile sarılsa onu otele bırakın’ diyordu.” Saat 13.00: Büyükelçi ve 4 polis Büyükelçiliğe geldi. Ancak polis şefi Bobos’a Öcalan’ın korumalarında patlayıcı olabileceğini söyleyince operasyondan vazgeçtiler. Zaten Kenya ve ABD ajanları peşlerindeydi. Apo’yu uyutmak için getirdikleri uyuşturucuyu tuvalete atmak zorunda kaldılar. 15 Şubat Pazartesi: Öğleye doğru Kenyalı protokol müdürü Büyükelçiliğe gelip Öcalan ve korumalarının konuta girerken çekilen fotoğraflarını Kostulas’ın masasına attı. Saklayacak birşey kalmamıştı. Kostulas anlatıyor: “Bakanlığa gitmek zorunda kaldım. Genel Sekreter önüme uydu telefon koydu. Papayuannu Pangalos’un Kenyalılar’ın teklifini kabul ettiğini söyledi. Katurima ‘Öcalan bugün 17.00′e kadar Kenya toprağını terk etsin’ dedi. Bu bir ultimatomdu.” Artık saatler geri çalışmaya başlamıştı. Öcalan hâlâ direnmeye çalışıyordu ama Büyükelçi Kostulas “Çıkmazsan gece ne olur bilemem” deyince çıkmayı kabul etmek zorunda kaldı.

Büyükelçi Kostulas Apo’nun yakalanış anını şöyle anlattı: “Polis konutu sarmıştı. Valizlerin elçilik aracına yerleştirilmesi talimatını verdim. Kenyalılar Öcalan’ın benim makam aracıma binmesine izin vermedi. Öcalan’ı bindirecekleri aracı izlememe de karşı çıktılar Israr edince tartışma çıktı. ‘Yaşanacakların sorumlusu siz olacaksınız.’ diye bağırıyorlardı. Sonunda Öcalan ‘Seçenek kalmadı. Sizi daha fazla tehlikeye sokmak istemiyorum.’ dedi. Çıktık.” Dışarıda beş araç bekliyordu. Kenyalılar Öcalan’ı konvoyun ortasındaki Mavi Toyota Landcruiser’e bindirdi. Kostulas’la Kalenderidis ise aynı araca binmesine izin vermediler. Öcalan artık İmralı yolcusuydu. Kostulas birkaç saat sonra Atina’ya geçeceği kısacık notu yazdı: “Büyükanneyi kaybettik.”

Öcalan Nairobi’deki Yunan Büyükelçiliği’nde 12 gün saklandı. Başbakan Simitis aslında ilk günden itibaren Öcalan’dan kurtulmaya çalıştı. Siyasi iltica taleplerini geri çevirdi. Kabul ederse Türkiye’yle savaşın eşiğine geleceğini biliyordu. Ama Yunan derin devleti öylesine PKK’yla içli dışlı olmuştu ki, Öcalan’dan kurtulmak kolay değildi. Operasyonun mimarları 12 günde yaşananları anlattıkça Yunan halkı depresyona girdi. Kullanılan komik kod adları alay konusu oldu. Operasyonu “büyük şarkıcı” adıyla yöneten Dışişleri Bakanı Pangalos karikatürlerde “köpek” olarak çizildi. Fiyaskonun ardından derin devletin kirli çamaşırları ortalığa saçıldı. Yunan İstihbarat Teşkilatı’nın EYP’nin beceriksizliği gözler önüne serildi. Simitis günlerce evinden dışarı çıkmayıp Pangalos’u aslanlara attı ve hükümeti zor kurtardı.

Sabah

Buna göre PKK, 1984 yılında Şemdinli ve Eruh baskınlarıyla başlattığı yöre halkına yönelik katliamlarını sürdüren, yörenin gelişmesini engellemek amacıyla devletin götürdüğü eğitim, kültür, sağlık, ulaşım ve iletişim hizmetlerini sabote eden, hizmet götüren insanları katlederek engelleyen, geçimlerini temin edebilmek için Avrupa ülkelerine çalışmaya giden insanlar ile yöre halkından baskı ve tehditle “cezalandırma” ve “vergilendirme” adı altında paralar gasp eden, uyuşturucu ticaretinden elde ettiği paraları kadın, erkek, yaşlı, genç, çoluk çocuk demeden, binlerce suçsuz insanı katletmek için kullanan bir terör örgütüdür.

PKK, terörünü besleyecek kan, gözyaşı, acı, yokluk ve karışıklığı yaratarak, ülkede yaşayan insanları Kürt-Türk diye kamplara ayırarak, emperyalist ülkelerin Türkiye üzerindeki amaçlarını gerçekleştirmek için kullandıkları bir araçtır.

Terör örgütlerinin varlığını ve faaliyetlerini sürdürebilmek için ihtiyaç duyduğu kadrolar ise, çoğunlukla zorla kaçırılarak örgütlere kazandırılan, henüz çocuk yaştaki gençlerden oluşmaktadır. Çocuk yaşta kimlik kazanma arayışında olan bu gençler, terör için uygun bir hammadde olmaktadır. Bu gençlerin ise, örgütün gerçek yüzünü gördükten sonra, dağlarda, taşlarda, ailelerinden uzak yarınları ve yarınlara taşıyabilecek hiçbir umutları olmadan yaşamaları imkansızdır.

Bugün PKK’nın çeşitli vaatlerde bulunduğu binlerce genç, dağlarda pişmanlık içindedir. Artık o çocuksu hayaller bitmiştir. Gerçekler o kadar açık ve o kadar acıdır. Kürtlerin refahı için bir çaba içerisinde olduğunu sanan genç, sona erdirdiği yaşamların, kendi halkına ait olduğunu gördüğünde, ne yazık ki çok geç olmaktadır.

Nitekim örgüt yöneticilerinin çeşitli zamanlarda yaptığı açıklamalar, onların şahsi emelleri uğruna bir yığın gencin hayatını hiçe sayabilen, halkım dediği insanları acımasızca katledebilen psikopat kişilikleri konusunda yeterince fikir vermektedir.

PKK’nın gerçek yüzünü, bir zamanlar bu örgüt içinde yer alan, zamanla hangi amaçlara hizmet ettiklerini kavrayıp, güvenlik güçlerine sığınan gençler dile getirmektedir.

Onların örgüt hakkında söylediklerini okuduktan sonra düşünün ve kendinize PKK’nın ne olduğu, neye hizmet ettiği ve ne yapmak istediği sorusunu yöneltin.

Sanırım sonuçta hepimizin cevabı aynı olacaktır.

Terör güzel olan her şeyi yok eder. Terör acı yaratır. Terör yıkıcıdır….

İşte onlardan bazıları:

T.Y: “Daha önce benim yanımda olacaklarını söyleyenler, son eylemimden sonra yanıma dahi gelmediler. Aç gezdiğim günler halimi sormadılar. Anlayacağınız beni pis emellerinde kullandılar. Altını çizerek söylüyorum, her gün yüzlerce kayıp veren örgütün gücü kalmamıştır. PKK yanlısı olanlara sesleniyorum. Bu işlerin hayalden öte bir şey olmadığını itiraf ediyorum. Gelin teslim olun ve hayatınızı mahvetmeyin.”

F.A: “Askere giderken yolumu kesip kaçırdılar. Örgüte katılmamı söylediler. Katılmak istemeyince ayağımdan astılar”

E.K: “Eğitim sırasında sadece silah eğitimi yaptırmıyorlar, beyinlerimizi Türklere karşı kin ve nefretle yıkıyorlar. Ben bir defa örgütten kaçmayı denedim, fakat yakalandım. Örgütte benim gibi kaçmak isteyen bir sürü arkadaşım var. Fakat korkudan kaçamıyorlar. Yakalandığıma pişman değilim. Hatta emniyet yetkililerine teşekkür ederim. Cezamı çektikten sonra Türkiye Cumhuriyeti’ne yararlı bir insan olacağım, ayrıca annemi de çok özledim.

Helin DEMİR

Alınan bilgiye göre geçtiğimiz hafta, PKK’nın askeri kanadı olarak bilinen HPG güçlerinin başından alınarak pasifize edilen Suriyeli Bahoz Erdal’ın yerine ‘Sofi Nurettin’ kod isimli militan getirildi. Bu durumdan rahatsız olan 67 militandan savunma alındığı gelen bilgiler arasında.

Suriyeli militanlar rahatsız

Bahoz Erdal’ın HPG komutanlığından alınması ve örgüt içi sohbetlerde, “Küçük Güneylilerden (Suriye) lider olmaz’’ söyleminin örgüt içindeki Suriyeli militanları rahatsız ettiği ve önümüzdeki süreçte örgüt içinde yetki sahibi bazı Suriyeli militanların da görevden alınabileceği ima ediliyor.

Cemil Bayık yatakta

Yerel kaynaklar, Bahoz Erdal’ın Cemil Bayık ile görüşmek istediği ancak Bayık’ın belindeki bir rahatsızlık nedeniyle 20 gündür yerinden kalkamadığını ve İranlı bir doktorun kontrolünde tedavi gördüğü için bu görüşmenin gerçekleşmediği bilgisinin kendilerine geldiğini belirtiyorlar.

Taraf

Terör örgütü propagandası yapmak, sözde örgüt bayrağı açmak ve yasadışı slogan atmak suçlarından yakalama emri verilen İ.U. ve M.K. Viranşehir Belediyesi’nin yeni binasının açılışı sırasında gözaltına alındı.

Edinilen bilgiye göre, geçtiğimiz aylarda ilçe merkezinde yasadışı eylemler yapan grupların içinde yer alan ve PKK terör örgütü lehine slogan attıkları tespit edilen zanlılar için savcılık tarafından yakalama emri çıkartıldı. Emniyet güçleri tarafından aranan zanlılar, Viranşehir Belediyesi yeni binasının açılışında yine slogan atarken gözaltına alındı. Zanlılar sorgulanmak üzere Emniyet Müdürlüğü Terörle Mücadele Şubesi’ne götürüldü.

Zanlıların sorgulanmalarının ardından adliyeye sevk edileceği belirtildi.

(CİHAN)

Türk devletine karşı sistemli baş kaldırışını,bu yerel seçim öncesi tırmandırıyor..PKK’nın faaliyetlerinde,yer yer patlayacak iç çatışmalar amaçlandığı anlaşılıyor,bu nedenle tahrik taktiği geliştiriyor..

8 Mart Dünya Kadınlar Günü,bu yönde bir deneme yapılacak!..Ünlü Leyla Zana ,Tunçeli’de sahneye sürülecek!.. Bu ilin belediyesini elinde tutan PKK sempatizanı kadın gibi, KESK yönetisi kadınlar gibi organize kadın güçleri ,eyleme sürülecek, devlet tahrik edilecek!..

Devletin elinde bulunan bazı istihbarat bilgilerini Başbakan açıkladı, ”PKK’nın Mart ayında bazı yıl dönümlerini bahane ederek eylem yaptığını biliyoruz… Aynı şeklide Halepçe ile ilgili de bazı adımlar içerisinde olduklarına yönelik duyumlar alıyoruz. Temenni ediyorum ki girmezler. DTP gerilimden nemalanıyor. Gerilim politikalarıyla oy devşirmek istiyorlar. “dedi.

Belirttiğimiz gibi PKK kaynakları,DTP içinde örgütlediği militanları ile, yasal kuruluş gibi seçim faaliyetleri yürütüyor!.. Bu militanlar,bölge halkı içerisinde 8 Mart, ve 29 Mart yerel seçimlerine hazırlıklar yaptırıyor.

Bu çete, militanları aracılığı ile bölge halkına Türk devletini “sömürge gücü!” olarak tanıtmaları için kapı kapı faaliyet göstertiyor!..

Yani durum şudur..

Şiraze iyice taşıyor!.. PKK, DTP üzerinden oyunu silahlı mücadeleye gerek kalmayacak biçimde tırmandırıyor, topraklar adım adım işgal kapsamına daha net alınıyor!..

Diyarbakır’ı elinde tutan Osman Baydemir, Ankara’ya dönüp “Ecdadınız gelse ,Diyarbakır’ı alamaz !” diye bağırıyor.

“Bunlar geldikleri gibi gidecekler” diyebiliyor!.. Meydana doldurulan bindirilmiş kıtalar (Böyle geldi, böyle gitti, Atlı geldi, yaya gitti) diye bağırtılıyor!..

Aysel Tuğluk adındaki kadın ise demokratik özerk sistemi gerçekleştireceklerini söylüyor..

Bütün bu amaçlara ulaşabilmek için PKK’nın başvurduğu yol ,silahlı tehdit!.. Bölge insanı ölümle tehdit ediliyor, PKK’nın doğrultusunda harekete zorlanıyor..

Özellikle iktidar partisinin mitingleri öncesi,bu şehirlerde PKK militanları faaliyete başlıyorlar, esnaf kepenk kapamaya zorlanıyor.

“Hiçbir dürüst yurtsever demokrat bunların mitingine katılmasın. Bizler bulunduğu her alanı caddeyi sokağı eylem alanına dönüştürmeli. Katil ve hırsızların Van kentine girmelerini görkemli ‘serhildal’larla protesto edilmelidir.

Mitinge gidenler halkımızın hedefi olacaktır. Unutmasınlar ki katliamların hırsızlıkların destekçileri de onlar gibi olacak ve halkımızın bunun hesabını soracaktır. AKP Van’daki araçlar AKP’lileri taşımasınlar karşılamaya gitmesinler. Giderlerse sormulusu biz olmayacağız. Mitinge bir gün kala bu uyarıyı yapıyoruz“ bildirileri ile vatandaşlar tehdit ediliyor.

Türkiye ,sabırla bir seçime doğru gidiyor..Seçim sonuçlarına göre PKK, eline geçirdiği belediyelerden atılırsa,ne ala!..

Aksi takdirde!… Diyarbakır’ın PKK elinde pekişeceği bir seçim sonucu Türkiye için olacak iş değildir. Geriye yapacak tek iş vardır.

Behiç KILIÇ